Kokura jo

Kokura to duże miasto na Kiusiu, które uniknęło ledwo, ledwo jądrowego uderzenia. Mieścił się tutaj największy japoński arsenał podczas II wojny światowej. Miasto było pierwotnym celem drugiego ataku atomowego, jednakże fatalna pogoda spowodowała, że B-29 z drugą bombą skierował się na Nagasaki.

kokurajo2.jpg
Kokura jo, widać charakterystyczne najwyższe piętro, którego powierzania jest wyższa niż kondygnacji poniżej
Zdjęcie ze strony http://mattw.de/yonezawa/

Forteca o nietypowym kształcie jest jednym z najpiękniejszych zabytków Kokury. Forteca, gdyż zamek miał pierwotnie służyć jako twierdza wojskowa. Nazywano go różnie: Katsuyama jo, Shizuki jo, Katsumo jo. Jego budowę rozpoczął Nanjo Kambei z klanu Mori ok. 1569 roku. Należał on do kręgu zaufanych Hideyoshiego, jednakże podczas walk o schedę po taiko poparł Ishidę Mitsunariego, co spowodowało jego upadek po zwycięstwie Tokugawy Ieyasu. Natomiast zamek wraz z ziemiami dającymi dochód 300 tys. koku stały się własnością Hosokawy Tadaoki. Miłośnicy kenjitsu słyszeli zapewne o nim, jako o ważnym protektorze Musashiego Miyamoto, natomiast jego żona została ogłoszona w 1862 roku świętą kościoła katolickiego. Hosokawa Tadaoka żył w latach 1564-1645. Mając piętnaście lat wziął udział w pierwszej swojej bitwie. Później stoczył ich jeszcze wiele. Najpierw popierał Odę Nobunagę, potem Hideyoashiego, wreszcie Tokugawę Ieyasu. Kobietą wyjątkową była jego małżonka, córka Akechi Mitsuhide, którego zdrada spowodowała, ze Oda Nobunaga stracił życie. Wprawdzie Hideyoshi pomścił Odę, lecz mimo wszystko, powinowactwo ze zdradzieckim klanem nie było dobrze widziane, tym bardziej, że Akechi Mitsuhide należał do bliskich przyjaciół ojca Tadaoki, Hosokawy Fujitaki. Mogłoby być to pretekstem dla Hideyoshiego do rozprawy z Tadaoką, toteż małżonka ponoć sama prosiła swego męża, aby się rozwiódł. Tadaoka, kochający swoją żonę, odesłał ją do jej rodziny, aczkolwiek później, kiedy tylko największe niebezpieczeństwo minęło, znowu przyjął. Miała ona na imię Tama, Hosokawa Tama (1563-1600), lecz po przyjęciu w 1587 roku chrześcijaństwa otrzymała imię Gracja. Do wiary katolickiej przywiodła ją jej służąca Maria. Późniejsze losy Hosokawy Gracji możemy obserwować, patrząc na ekrany naszych telewizorów, kiedy jest nadawany serial Shogun na podstawie słynnej powieści Jamesa Clavella. Toda Mariko, tak, główna bohaterka powieści i filmu, to nikt inny, tylko postać odtwarzana przez Yoko Shimadę, oparta na pierwowzorze Hosokawy Gracji. Przeszła przez życie nie rezygnując z chrześcijaństwa nawet za czasów dekretów Hideyoshiego skierowanych przeciwko wyznawcom katolicyzmu. Zaś umarła rzeczywiście, jak to przedstawia powieść i serial, w wyniku starć pomiędzy Ishidą Mitsunarim i Tokugawą Ieyasu, czyli filmowym Toranagą. Kiedy jeden z podwładnych pana Ishidy uderzył na zamek, gdzie przebywała, uprosiła wasala swojego męża, ażeby ją zabił, nie chciała bowiem popełnić samobójstwa. Tan, obawiając się, że jego pani może stać się więźniem lub być torturowana, spełnił jej prośbę, natomiast potem popełnił samobójstwo. Czyn pani Hosokawy spowodował, że jej mąż opowiedział się za Tokugawami pod Sekigaharą, natomiast ona sama została pierwszą Japonką ogłoszoną świętą. Jej słynny portret można obejrzeć w Nagasaki w Muzeum Pokoju.

kokurajo1.jpg
Yoko Shimada odtwarzająca rolę Tody Mariko, czyli telewizyjnego odpowiednika św. Gracji Hosokawy, na plakacie do serialu Shogun
http://www.cinepatas.com/forum/printview.php?t=1991&start=0

Poparcie Ieyasu okazało się właściwym wyborem, zaowocowało nadaniem właśnie Kokury. Jednakże nowy włodarz nie od razu objął okoliczne posiadłości. Najpierw ulokował się na zamku Nakatsu, Kokurę zaś polecił przejąć swojemu krewnemu Hosokawie Okimoto. Osiedlił się w Kokurze dopiero w 1602 roku, zaczynając intensywną rozbudowę fortecy. Lata te były poświęcone nie tylko na rządzenie posiadłościami. Stary wojownik wziął także udział w obydwu oblężeniach Osaki w zimie 1614 roku i w lecie 1615. Tadaoka władał okolicą do 1620 roku, kiedy to przekazał bezpośrednie rządy nad zamkiem synowi Tadatoshiemu. Mieszkali tam jednak obydwaj do 1632 roku, gdzie Tadaoka otrzymał awans pod postacią wielkiej twierdzy Kumamoto, będącej stolicą prowincji Higo wraz z dochodem 500 tys. koku rocznie.

Kokurę przejęci Ogasawara. Także ten ród należał do starych samurajskich klanów. Ich przodkiem był Ogasawara Nagakiyo (1162-1242), później zaś służyli rodzinom Minamoto i Ashikaga. Pod Sekigaharę przyszli rozdzieleni. Niektórzy popierali Ishidę, inni Tokugawę. Rezultat bitwy spowodował, iż podwładni Ieyasu osiągnęli zaszczyty, m. in. zaoferowano im Kokurę. Pierwszym z Ogasawarów na pozycji daimio Kokury był Tadazane. Jego następcy kontynuowali rządu Ogasawarów, dopóki Ogasawara Tadanobu w 1868 roku, jako dziesiąty daimio tej rodziny, nie przekazał oficjalnie posiadłości cesarzowi. Większość zamków zostało zniszczonych po nieszczęsnym dekrecie cesarskim nakazującym przymusową rozbiórkę, jednakże Kokura jo uniknęła tego losu, jako kwatera 12 dywizji. Wszakże zamek nie był w najlepszym stanie. Najpierw pożar z 1837 spowodował konieczność odbudowy, którą przeprowadzono jedynie częściowo. Potem walki pomiędzy cesarzem a shogunem przyniosły kolejne zniszczenia. Natomiast już po II wojnie światowej w latach 1945-1957 stacjonowali tam Amerykanie. Ostatecznie dwa lata po odejściu US Army zamek rozebrano, żeby go odbudować używając nowoczesnej techniki.

kokurajo3.jpg
Kokura jo
Zdjęcie ze strony http://su.skr.jp/photo.html

Zamek posiadał kiedyś podwójną obronę naturalną: pobudowano go na wzgórzu Katsuymama, a niedaleko płynęła rzeka Murasaki dostarczająca wody do systemu fos. Przebudowane wały mają obecnie 17,1 metra wysokości, natomiast główna wieża 22,6 metra. Właśnie wieża jest największą ciekawostką Kokura jo. Zbudowano ją na wysokiej podmurówce, na której wznosi się pięć pięter. Ewenementem jest piąte piętro, które ma większą powierzchnię od czwartego. Przyjmuje się, że nie jest to plan architektoniczny czysto japoński. Niektórzy badacze porównują Kokura jo z zamkami chińskimi, natomiast inni wspominają o wpływach europejskich; jak jest naprawdę, trudno dociec. Zamek ma 111 otworów strzelniczych i 61 okien, zaś na jego terenie znajduje się ogród krajobrazowy wraz ze stawem założony w 1798 roku przez Ogasawarę Tadamitsu. Jest także muzeum historyczne. Ponadto w pobliżu Kokura jo odtworzono domostwa samurajów, oprócz nich zaś warte obejrzenia są świątynie i piękne ogrody.

Autor: Kelly
Data dodania artykułu: 19.08.2006
Data modyfikacji artykułu: 24.02.2010
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij