Zbroja bushi

Podstawowy model zbroi składał się z elementów chroniących szyję, ramiona, klatkę piersiową, podbrzusze, nogi i stopy. Tak wyglądała zbroja wojownika wyższego rangą, który dosiadał konia podczas bitwy. Pierwsze okazy zbroi pochodzące z czasów piątego do piątego wieku nazywane są tanko (zbroja płytkowa). Od okresu Heian zbroje robione są z żelaznych blaszek zszytych ze sobą przy użyciu jedwabnych lub skórzanych sznurów. Dzięki układowi sznurów możliwa była identyfikacja rodzaju zbroi.

Procedury nakładania zbroi były skomplikowane i czasochłonne:

  1. Pierwszy krok wymaga włożenia serii bielizny: bawełniana bielizna podchodziła prawie do klatki piersiowej. kimono z cienkiego płótna było przewiązane w pasie specjalnym węzłem, a workowate spodnie pozwalały na swobodne ruchy. Te warstwy ubrania opasane rzemieniem były same w sobie "zbroją" Wielobarwne szycie splecionego sznura jedwabiu okrywał zewnętrzną powierzchnię zbroi.
  2. Mocne nagolenniki lub skóra z żelaznymi pasami dawały ochronę z przodu
  3. Jednorazowa osłona na uda, niszczona w czasie jazdy konnej często zdejmowane dla swobodnego marszu
  4. Metalowe rękawy w typie łańcuchowego pancerza i żelazne paski wszyte na ciężkiej tkaninie.
  5. Napierśnik i naplecznik, zrobione z rządków żelaznych pasków obejmowały zbrojną spódnice z klinów na biodra.
  6. Bawełniana piuska, która pomagała osłabić wagę hełmu. Była przywiązana do głowy wojownika.
  7. Żelazny hełm z zanitowanymi metalowymi paskami był noszony z przyłbicą i żelazną osłoną na tył szyi. Na boku hełmu wisiał kosmyk falujących włosów, płaska, metalowa część ujawniała rodzinny herb wojownika. W dodatku do żelaznego hełmu używali specjalnego kołnierza z metalowym ślimakiem ,aby zabezpieczyć się przed ścięciem głowy.
  8. Metalowa maska, często wyglądała bardzo groźnie. Była z lakierowanego żelaza i na tyle mocna, aby stępić szpic włóczni. Maska ochraniała twarz i miała za zadanie przestraszyć przeciwnika. Jest to jeszcze jedna użyteczna funkcja. Hełm i maska uzupełniały strój samuraja.

Podstawowym materiałem używanym do produkcji zbroi była skóra. Używano jej do łączenia elementów zbroi, lecz także mogła stanowić zasadniczą część. Aby mogła pełnić swą funkcję ochronną często była wzmacniana elementami żelaza lub stali. Dodatkowo pokrywano skórę lakierem, co zapewniało właściwą sztywność. Zbrojmistrze japońscy przykładali większą wagę do funkcjonalności zbroi w walce i poza nią niż zbrojmistrze europejscy. Podstawą było operowanie, grubością zbroi, w celu zwiększenia komfortu przez noszącego. Płytki pancerza były doskonale dopasowane do siebie i jednocześnie nie krępowały ruchów wojownika. Całość stanowiła ruchomą osłonę i z łatwością dopasowywała się do kształtu ciała. Ta sam zbroja mogła być noszona przez osobę niską lub wysoką, szczupłą i puszystą. To stanowiło o kunszcie zbrojmistrzów japońskich. Rodzaj i wykonanie zbroi zależało oczywiście od statusu społacznego. Niźsi rangą wojownicy piesi używali zazwyczaj poszczególnych elementow zbroi takich jak nagolenniki, ochraniacz torsu (hara-ate), lub pełniejszy pancerz chroniący także od ataków z tyłu i boków (haramaki-do), oraz lżejszy kask zrobiony często z jednego lub kilku elementów połączonych nitami. Natomiast wyźsi rangą wojownicy, dowódcy, oficerowie i kawalerzyści byli znacznie bardziej "opancerzeni" . Nopsili duże hełmy kabuto o wielkiej różnorodności kształtów i form. Często ich twarze zasłonięte były maskami mempo, które oprócz funkcji ochronnej miały także przerazić przeciwnika dzięki uchwyceniu demonicznego wyrazu twarzy.

Japończycy nie zakuwali się w metalowe puszki, jak czynili to rycerze europejscy. Uważali nadmierne opancerzenie za przeszkodę na polu walki. A ten cytat niech przybliży nieco ich spojrzenie na rolę zbroi:

Te same (metalowe łuski zbroi), których nie przebije strzała, ulegną z pewnością kuli, a te których nie przebije kula, poddadzą się strzale. Zarówno miękkie, jak i twarde elementy posiadają swoje mocne punkty, jednak niemożliwe jest wyłącznie połączenie ich zalet. Daremne są próby całkowitego zabezpieczenia się przed ciosem przeciwnika. Czyż wojownik na polu bitwy może wybierać pomiędzy strzałą a kulą? Nawet gdyby nałożyć na siebie dzieśięć lub dwadzieścia warstw żelaza, to i tak pozostaną między blachami szczeliny - inaczej nie moglibyśmy się poruszać. Oczywiste jest, że właśnie te szczeliny będą głównym celem ataku przeciwnika. Przecież zbroję mogą przebić nie tylko strzały czy kule, ale również miecze, sztylety, proste włucznie (yari) i zakrzywione (naginata). Można tylko wyrazić ubolewanie, że wielu młodych wojowników, chcących zbyt szybko zyskać sławę, wybirało yoroi (zbroje) zbyt ciężkie dla siebie. Nieświadomi losu, jaki ich czeka, spotykali w ten sposób śmierć na polu bitwy.


samuraje5.jpg samuraje6.jpg samuraje7.jpg samuraje8.jpg

Autor: Hatamoto
Data dodania artykułu: 16.03.2006
Data modyfikacji artykułu: 14.02.2016
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij