Kioto - Daitokuji

Kiedy Akamatsu Norimura pobudował w 1309 roku niewielką świątynię dla mądrego mnicha Myocho nikt chyba nie spodziewał się, że w niedługim czasie Daitokuji stanie się jedną z najbardziej przodujących świątyń buddyzmu ze w Japonii. Jednakże wiedzę Myocho doceniono na dworze i łaska oraz patronat cesarza spowodowały, iż zarówno jej teren, jak i pozycja szybko wzrosły. Podniesiono ją do pierwszej rangi świątyń, powstawało tez wiele pięknych budowli. Pożar jednak z 1453 zniszczył je, kiedy natomiast wzięto się za odbudowę, wybuchła wojna Onin i kolejny raz wszystko zostało zniszczone. Szczęśliwie, najwspanialsze skarby, w tym m. in. listy cesarskie z nadaniami dla świątyni ocalił opat, poeta i jeden z twórców ceremonii herbacianej Ikkyu (1394 - 1473), któremu udało się uciec z pożogi. Ikkyu wraz z tym, co udało mu się ocalić, powrócił, a w roku na mocy cesarskiego rozkazu kolejnego władcy Japonii Gotsuchimikado Daitokuji została odbudowana. Odzyskała wkrótce dawną świetność, szczególnie zaś mocną pozycję posiadała w II połowie XVII-ego wieku, kiedy to podlegały jej 24 inne przybytki, zaś jej dochody osiągnęły 2200 koku rocznie.


Główne wrota Daitokuji
Zdjęcia z http://www.japannet.de/kyoto/naka/daitokuji.html#daisenin

Obecnie Daitokuji, buddyjska zenistyczna świątynia szkoły Rinzai, obejmuje obszar ok. ćwierci kilometra kwadratowego: 540 metrów z północy na południe i 460 ze wschodu na zachód. Centralną część świątyni otacza mur za którym kryje się siedem budowli, z których trzy: brama Sammon, Butsuden i Hatto reprezentują chiński styl z charakterystycznymi, krytymi dachówką dachami o dwóch piętrach. Ciekawostką jest Brama Chokushimon należąca wcześniej do pałacu cesarzowej Meisho, drugiej córki cesarza Go-Mizunoo. Meisho żyjąca w latach 1624 - 1696, panowała na Chryzantemowym Tronie jako pierwsza władczyni od 1100-u lat, wiele wyjaśnia jednak chyba fakt, że jej matka, Tokugawa Kazuko, to rodzona córka drugiego shoguna z dynastii Tokugawów, a siostra trzeciego. Prawdziwe wspaniałości znajdują się jednak na zewnątrz muru: ponad 20 przybytków, z których wiele cieszy się sławą swojej urody. Pośród nich znajduje się Ryusen'an służący cudzoziemcom pragnącym zgłębiać buddyzm. Niezwykłą urodę posiada także brama Higurashimon, co oznacza "Brama zajmująca cały dzień", ponieważ tak wiele ornamentów wartych obejrzenia ją zdobi, że można cały dzień poświecić, jeżeli chce się je dobrze przestudiować. Prawdopodobnie wrota te zostały przeniesione z zamku Hideyoshiego Fushimi, a ich twórcą jest doskonały rzeźbiarz z pierwszej połowy XVII-ego wieku Hidari Jingoro.
Także znane jest sześć pawilonów ufundowanych przez wielkich daimio lub powiązanych z postaciami japońskiej historii:

  • Obai'in założony przez Kobayakawę Takakage,
  • Shinju'an, którego twórcą był prawdopodobnie Ikkyu. Ogród zaprojektował Tamamitsu Murata, natomiast sztuką ozdobili ściany Shinju'anu słynni malarze: Dasoku Soga i Hasegawa Tohaku (twórca szkoły Hasegawa),
  • Daisei'in, uznany za skarb narodowy z kamiennym ogrodem, który niemal dorównuje sławą Ryoanji,
  • Juko'in, który ozdobił swoim kunsztem Kano Eitoku,
  • Ryoko'in zbudowany przez Nagamasę Kurodę, którego pawilon herbaciany Mittan, cieszy się wielkim uznaniem,
  • Koho'an pobudowany przez Kobori Enshu z także szeroko znanym pawilonem herbacianym Bosen.

Należy przy tym dodać, że sławne pawilony herbaciane Daitokuji to nie przypadek. Mieszkało tu wielu słynnych mistrzów ceremonii, m. in. najbardziej znany Sen-no Rikyu, który też tutaj znalazł miejsce spoczynku.

Wielcy daimio również nie tylko budowali Daitokuji, lecz także odnajdywali tutaj miejsce, w których ich ciała spoczęły w pokoju. Spośród nich można wymienić: Kurodę Nagamasa, Mori Terumoto, Kobayakawę Tokakage i Ishidę Mitsunariego.


Kamienny ogród Daisei'in
Zdjęcie z http://www.japaneselifestyle.com.au/travel/kyoto_daitokuji_temple.htm

Spośród wszystkich wymienionych wyżej kompleksów świątynnych najsłynniejszym jest Daisei'in. Pawilon hojo pobudowano w 1509 roku i jest to ponoć najstarszy istniejący hojo w Japonii. Przy czym przez hojo rozumie się pomieszczenie opata świątyni zenistycznego buddyzmu. Także przedsionek genkan, obecnie powszechny, nie jest znany wcześniej. Także nowatorskim rozwiązaniem była tokonoma, czyli alkowa przeznaczona do celów dekoracyjnych. Można więc powiedzieć, ze rozwiązania Daisei'in przyczyniły się do poważnych zmian w japońskim mieszkalnictwie i to nie tylko jeśli chodzi o pałace, lecz domy przeciętnych Japończyków.

Wnętrze pawilonu to sześć pomieszczeń oddzielonych przesuwanymi, malowanymi ścianami. Największy pokój, służący do recytacji sutr i medytowania ma ścianki pokryte obrazami autorstwa Soami, które pokazują różne pory roku. Pokój wykładowy upiększają zaś kwiatowo - ptasie malowidła słynnego Kano Motonobu. Mistrz ten ozdobił jeszcze jeden pokój przedstawiając portrety sześciu medytujących mnichów. Inny z pokoi to sanktuarium założyciela Daisei'in Kogaku-zenji, którego fragmentem jest wspomniana wcześniej tokonoma. Inną ozdobą są obrazy sześciu mędrców Kano Yukinobum, a w innym pokoju jego cykl "Prace rolne w czterech porach roku."


Przepiękny ogród przy pawilonie Koto-in
Zdjęcie z http://www.japannet.de/kyoto/naka/daitokuji.html#daisenin

Jednakże najsłynniejszym elementem Daisei'in jest niewątpliwie sławny ogród kamienny założony w 1509 roku przez wspomnianego już opata Kogaku-zenji, który pragnął wyrazić istotę zen jedynie piaskiem i kamieniami. Przy czym ogród ten różni się tym od innych, ze nie jest ograniczony, a po prostu otacza hojo świątyni na ok. 100-u metrach. Ogród jest podzielony na dwie części białym murem. Jedna jest niemal pusta składa się głównie z żwiru, niewielkiej ilości kamieni ozdobionych jednym drzewem. Natomiast druga jest bogatsza. Dwa potężne głazy symbolizują górę Horai. Głazy obok nich są alegoria wodospadu, który tworzy rzekę opływająca budynek hojo, gdzie wpada do pseudomorza. Kilka głazów przedstawia wyspy. Można tutaj stać i podumać nad koncepcją ogrodu wyrażoną przez twórcę, alboli samemu szukać filozoficznego natchnienia. Oczywiście ogrodów jest znacznie więcej i wiele z nich można zaliczyć do miana fragmentów natury wyjątkowo urodziwych.

Autor: Kelly
Data dodania artykułu: 04.01.2006
Data modyfikacji artykułu: 14.02.2016
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij