Buck-Tick

Niektórzy mówią o nich "dinozaury". No i zgoda, zespół który istnieje tyle lat ma w pełni prawo tytułować się tym zaszczytnym mianem :]. No bo czyż dinozaury to nie są wielkie, potężne i fascynujące zwierzęta?

Ten artykuł będzie o niesamowitym zespole j-rockowym, który zapisał się wyraźnymi literami na kartach historii muzycznej kraju kwitnącej wiśni. I nadal to robi! Buck-Tick należy do moich ulubieńców, dlatego z prawdziwą przyjemnością zapraszam Was do zapoznania się z nimi i ich historią. Wiele faktów z życia zespołu z całą pewnością zginęło już w niepamięci, ale postaram się odtworzyć ich dzieje według tego, co zapamiętali fani, którzy wiernie śledzą losy grupy od samego początku. Na swoją pamięć nie mogę niestety liczyć - za młoda wtedy byłam ;). Przy pisaniu tego eseju wykorzystałam wiele stron internetowych i wytrepanowałam mózgi ludzi, którzy w chwili słabości zdradzili się posiadaniem wiedzy na ten temat :} - honorowym dawcom stron i mózgów pragnę już na wstępie serdecznie podziękować.

Początki historii zespołu sięgają 1983 roku. O jego powstaniu zadecydowali Imai Hisashi i U-ta. Byli wtedy kolegami i uczniami szkoły średniej. Prawdę mówiąc nie mieli bladego pojęcia o grze na jakimkolwiek instrumencie muzycznym. Ale chcieli mieć zespół i grać, a chęci i zdecydowanie to bardzo dobry początek ;). Spotykali się ze znajomymi o podobnych marzeniach po lekcjach w pokoju Imai, gdzie -jak później wspominali- zawsze leciała jakaś dziwaczna europejska muzyka. Imai prowadził bardzo otwarty, niemal wręcz salonowy styl życia. Często sam nie wiedział kto przesiadywał u niego w pokoju. Starszy brat U-ty, Toll, grał na perkusji w zespole Spots (później zmienili nazwę na SP), dzięki czemu U-ta miał pod ręką źródło wiedzy o podstawach muzycznych. Dzięki koneksjom rodzinnym mógł się włóczyć ze Spotsami i im przysłuchiwać na próbach. Basista Spotsów (imię zaginęło w otchłani dziejów) pokazał mu jak się gra na basie. Problem wyboru instrumentu niejako sam się wiec rozwiązał i niedługo później U-ta za 40,000 jenów kupił swoją pierwszą gitarę basową (akurat ten egzemplarz, bo miała cienki gryf :D). U-ta miał kumpla jeszcze z początków szkoły o imieniu Hidehiko (wszyscy nazywali go Hide, ale to się pisze przez duże "H", nie mylić z hide!), któremu przedstawił pomysł stworzenia zespołu. Spytał czy zechciałby do nich dołączyć. Hidehiko był zaintrygowany pomysłem, zresztą i tak nie miał wiele do roboty. Odkąd jego starszy brat wybrał się na studia Hide całe popołudnia spędzał w swoim pokoju czytając komiksy. Jego wcześniejsza fascynacja piłka nożną też już osłabła, więc....czemu by nie spróbowac?^^ U-ta i Imai uważali, że Hide świetnie nadaje się na wokalistę. A to czemu? Bo jest wysoki i przystojny! :D. Ówczesne podejście chłopaków do kwestii obsady zwala mnie z nóg do dziś ;). Ale Hide się temu sprzeciwił. Jego wymarzonym instrumentem była gitara. Imai też chciał grać na gitarze, wobec tego postanowili, że ich zespół będzie miał dwóch gitarzystów. Imai niedługo potem kupił używany i na wpół sprawny sprzęt (ale za to jaki tani! - za 29,800 jenów). Po kilku próbach stwierdził, że jakoś dziwnie się mu gra prawą ręką..... i od tego czasu gra lewą! Nie jest leworęczny, tylko tak mu wygodniej^^. Wspominał później, że w tamtych czasach trudno było dostać gitary dla leworęcznych. Pozostała jeszcze kwestia perkusity i wokalisty. Do Imai zgłosił się pewnego dnia chłopak, z którym chodził do tej samej klasy od początku roku (a do tej pory nie odzywali się do siebie nawet słowem) i powiedział, że chce być perkusistą. Nazywał się Atsushi Sakurai. Jeszcze tylko zestaw "garów" za 30,000 jenów i voila~! Na samym końcu dołączył do nich Araki, też kolega Hisashiego, i vacat za mikrofonem został uzupełniony.

Teraz już spokojnie mogli się wziąć za naukę gry ;). Przybrali nazwę Hinan Go-Go wiosną 1984 roku. Wyraz "hinan" zapisane w kanji oznacza "krytyka", i Imai bardzo chciał mieć to słówko w nazwie. Grywali głównie na amatorskich małych i lokalnych imprezach. Oczywiście takich zespolików jak Hinan Go-Go było wtedy i w tamtych okolicach naprawdę dużo. Ponieważ popularne były wtedy zespoły Mods i Boøwy, to na nich głównie wzorowali się młodzi artyści. Ale nie Hinan Go-Go! :) Oni grali covery o wiele bardziej undergroundowego zespołu Stalin i ubierali się w garnitury. Uważali, że to odstawanie od większości jest czaderskie ;].

Niemniej jednak chłopcy postanowili zatrzymać się tymczasowo na ówczesnym etapie kariery. Zajęcie się "na serio" graniem oznaczało przeprowadzkę do Tokio, a przecież wypadałoby najpierw skończyć szkołę. Atsu i Imai mieli przed sobą jeszcze tylko kilka miesięcy, ale na Hide i U-tę czekał jeszcze cały rok w szkolnej ławce (w Japonii koniec roku szkolnego wypada na wiosnę). Mimo postanowienia Imai i Araki przenieśli się do stolicy zaraz po tym jak Imai otrzymał w łapki swe świadectwo. Imai zakotwiczył tam w szkole projektowania (?). Atsu również ukończył szkołę, ale pozostał w rodzinnych okolicach i znalazł pracę jako sprzedawca używanych samochodów. Oczywiście w tym czasie intensywnie uczyli się grać i przygotowywali do swej wymarzonej przyszłej kariery. Wtedy też Hide napisał piosenkę "Freaks" - pierwszą ich i tylko ich, oryginalną kompozycję.
Pod koniec lata Imai postanowił zmienić nazwę zespołu na "baku chiku", ale zapisaną jako Buck-Tick, co po japońsku znaczy "petarda" (niech żyje radosna twórczość! :D). Napisał też piosenkę "Plastic Syndrome". W niektórych źródłach to Plastic Syndrom widnieje jako pierwszy oryginalny utwór, być może z racji tego, że według tych źródeł piosenki Freaks nigdy nie usłyszały uszy człowieka postronnego. Zresztą nawet Plastic Syndrome (ale ten pierwszy, poźniej powstał inny utwór o tym samym tytule) został zagrany niewiele razy na żywo. Po raz pierwszy zagrali publicznie jako Buck-Tick w 1984 roku, na konkursie zwanym "Popcon", sponsorowanym przed firmę Yamaha (to było coś w stylu bardziej przeglądu zespołów). Ubrali się na ten występ w garnitury i oczywiście zagrali swoje własne piosenki. Spory przełom w działalności zespołu (i duży krok naprzód) nastąpił 4 września 1985, kiedy to zagrali swój pierwszy i tylko własny koncert.

Miesiąc później zespół opuścił Araki. W związku z tym mikrofon przejął Atsushi, a brak kadrowy za perkusją uzupełnił starszy brat U-ty, Toll Yagami. W tym składzie zagrali po raz pierwszy 4 grudnia 1985 roku i od tego czasu w zespole Buck-Tick nie było żadnych przetasowań po dzisiejszy dzień, czyli przez niemal 20 lat, co jest ewenementem na japońskiej scenie muzycznej.

Po przeprowadzce do Tokio nagrali za zaoszczędzone pieniądze pierwsze demo, na którym znalazły się 4 piosenki. Wkrótce potem podczas jednego z koncertów zwrócił na nich uwagę Kazuyo Sawaki, producent wytwórni Taiyo Records. Po podpisaniu kontraktu wydali profesjonalny dwustronny singiel, po którym Buck-Tick stał się dość popularnym zespołem na scenie indies. W 1986 roku powstał też ich pierwszy fanklub.

Pierwsze wydanie pełnego albumu, 'Hurry Up Mode', miało bardzo ograniczony nakład i zostało wydane na dwóch nośnikach: na płycie winylowej i na cd. Dzisiaj należy do rzadkości i jako okaz kolekcjonerski jest niesamowicie wręcz drogi. Sukces jakim się okazał i album i późniejsze koncerty (chłopcy mieli w tym spory udział, nie tylko muzyczny; np. rozklejali plakaty i naklejki informacyjne i reklamowe) przyciągnął uwagę wytwórni major Victor. Po podpisaniu z nią kontraktu Buck-Tick nagrał najpierw próbne demo, a następnie, 21 listopada, pełny album 'Sexual XXXXX'. Promocją albumu zajęła się wytwórnia - wydali zestaw pocztówek dla fanów (bardzo dziwaczne te pocztówki, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę image zespołu w tamtych czasach ;]) oraz nakręcili pierwszy videoklip - Sexual XXXXX.

Ze względu na rosnącą popularność, specyficzne fryzury i strój, członkowie zespołu stali się przez pewien czas ulubionym obiektem dziennikarzy do przeprowadzania wywiadów i gośćmi w licznych show telewizyjnych. Rok 1988 był dla Buck-Tick wyjątkowo pracowity. Wydali 2 albumy i maxi singiel, uczestniczyli w licznych sesjach fotograficznych i grali koncert za koncertem. Rok ten jest pamiętny również z tego względu, że członkowie grupy postanowili porzucić swój dotychczasowy 'wizytówkowy' wizerunek sceniczny. Niewykluczone, że na tą decyzję miały wpływ pytania o ilość lakieru do włosów jakiej potrzebują do zrobienia TAKIEJ fryzury, jakie notorycznie zadawano im podczas wywiadów ;).

Rok '89 upłynął pod znakiem skandalu - Imai Hisashi został aresztowany za posiadanie LSD. Z tego powodu przerwana została trasa koncertowa, a o zespole zrobiło się cicho na kilka miesięcy. Kiedy powrócili na scenę w grudniu, stadion olimpijski na którym mieli zagrać koncert zapełnił się pięćdziesięciotysięcznym tłumem. Szkoda, że nie pozostał żaden zapis... Później były kolejne trasy koncertowe, kolejne albumy i single oraz nagrania koncertów i clipów. Toll powiedział wtedy, że spędzają na scenach chyba znacznie więcej czasu niż inne zespoły.

W 1991 roku nagrali album wraz z Berlińską Orkiestrą Symfoniczną, co zapoczątkowało na japońskiej scenie muzycznej trend symfonicznych aranżacji utworów z innych gatunków muzycznych. Z biegiem lat zmieniał się też stopniowo styl zespołu; w słowach piosenek pojawiało się coraz mniej angielszczyzny, same teksty zaś stały się łagodniejsze w swej wymowie. Być może spowodowało to zauroczenie Atsushiego kulturą ojczystą, może śmierć matki, a może małżeństwo i ojcostwo.

Członkowie Buck-Tick w międzyczasie realizowali swe indywidualne pomysły z innymi muzykami czy w zespołach stworzonych jako poboczne projekty. Np. Imai grał w zespole Schaft, Atsushi i Imai w Schwein, Atsushi zaśpiewał z Xymox, poza tym zdarzało im się pisać teksty i muzykę dla innych zespołów. Rozwijali również swój warsztat muzyczny: na albumie 'Darker than Darkness -style93-' możemy usłyszeć Hidehiko grającego na pianinie czy Atsushiego na saksofonie. Hidehiko i Imai często udzielają się też przy mikrofonach zarówno przy wstawkach wokalnych jak i solowych fragmentach.

Buck-Tick koncertowali z takimi zespołami jak np. Luna Sea, Soft Ballet czy Marylin Manson. W międzyczasie zmienili też producenta na Mercury/Polygram. Obecnie zarówno wokalista, Atsushi, jak i lider zespołu, Imai, są mocno zaangażowani w indywidualne projekty: Atsushi rozpoczął karierę solową i w krótkim czasie zdołał nagrać album, parę singli, PV'ek i film w którym gra główną rolę (wampira ;3), natomiast Imai gra w zespole Lucy wraz z m.in.Kiyoshim (ex Spread Beaver, Machine) i również mają już na swym koncie płytę i PV. Mimo to Buck-Tick nie zaprzestaje działalności jako zespół - wystarczy spojrzeć na zapowiedzi wydawnicze! Wszyscy członkowie dementują plotki o rozpadzie zespołu, co znajduje potwierdzenie w nowych koncertach, nowych nagraniach i zainteresowaniu, jakim wciąż darzą ich popularne magazyny muzyczne.

Autor: Dehira
Data dodania artykułu: 23.10.2005
Data modyfikacji artykułu: 27.02.2010
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij