Bajutsu

Bajutsu to sztuka jazdy konnej trenowana przez samurajów. Praktycznie nie da się omawiać tej sztuki bez wspomnienia o łucznictwie, dlatego w dalszej części pojawią się liczne nawiązania do praktyk strzelniczych podczas jazdy konnej.

Bajutsu pochodzi z Mongolii. Przez stulecia Mongołowie mieli opinię najlepszych jeźdźców. Używali półdzikich koni, jeżdżąc na oklep i nie używając uzdy, zamiast tego od grzbietu końskiego przywiązywali prosty kawałek skóry.

sw3.jpgKonie zaczęły być używane w Japonii w V wieku. W Japończykach płynęła też mongolska krew (godność szlachecka była przywilejem kiedy konie były drogie i rzadkie), więc każdy wojownik posiadający konia umiał wykorzystywać go na wojnie. W owych czasach konie były cennymi i modnymi prezentami, wymienianymi między szlachtą japońską i chińską. Wielkie rody samurajskie zawsze miały swoje własne stajnie i własne techniki jeździeckie. Klan Nambu przodował w tym w całej Japonii.

Niektóre szkoły specjalizowały się w trenowaniu indywidualnym, inne skupiały się na trenowaniu całej armii. Wiedza bajutsu dotyczyła wszystkiego co kawaleria (Chińska, Japońska lub zachodnia) powinna wiedzieć o koniach: kontrola oddechu, jazda, skoki, przekraczanie rzek, skoki do wody z dużej wysokości i trenowanie jeździectwa (norikata) przez wiele godzin bez przerwy. Jeździec miał pozostać w siodle w każdej sytuacji i musiał doprowadzić siedzenie do perfekcji jeśli chciał sprawnie posługiwać się mieczem, włócznią, łukiem, naginatą oraz opierać się wojownikom pieszym wyposażonym w specjalne bronie (długie drzewce zakończone hakiem, miecze tachi, włócznie) mające zrzucić go z siodła lub podciąć kopyta końskie.

Japońskie siodło było wykonane z drewna. W trakcie walki, konie były ochraniane przez lekką zbroję ze skóry i stali, oraz miały metalową osłonę na głowie. Konie kontrolowano przy pomocy nóg i balansu ciałem (na wzór mongolski), a w trakcie ostrzału wykonywano manewry przypominające "zygzak".

Galop połączony ze strzelaniem z łuku zwany jest Kisha.

Fizyczny trening jazdy zawierał elementy akrobatyczne oraz popisy "kaskaderskie" tak samo jak techniki walki bezpośredniej włączając ataki, w którym jeździec poświęcał się spadając, aby pociągnąć za sobą przeciwnika. Stosowano też metody podchodzenia przeciwnika w ciszy (zawijano uzdę materiałem, lub zakładano na chrapy konia worek). Tresura koni miała wielkie znaczenie. Konie musiały umieć pływać i skakać i kłaść się. Treningiem koni (na początku) zajmował się przede wszystkim klan Uchi. Pod komendą tego klanu służyły setki samurajów; Uchi posiadał fortece, bazy wojskowe, dojo, strzelnice, a nawet rzeki i jeziora przeznaczone do treningu koni i uzbrojonych samurajów.

Japońscy i mongolscy jeźdźcy byli bardzo dobrymi akrobatami, a wyczyny te były łatwiejsze dzięki niewielkim rozmiarom koni, oraz dzięki siodłom z uchwytami.

Należy pamiętać, że przed okresem Nara miecze miały proste ostrza. A zakrzywiony kształt mieczy katana został wynaleziony, by łatwiej walczono z konia (oto znaczenie jakie miał koń na wygląd miecza!)

Trening przybierał często formę zawodów lub gier. Trzy ulubione gry to:

YABUSAME - Strzelanie z łuku w pełnym galopie do trzech tarcz (symbolizujących trzy królestwa Korei - dooooobre!); używa się specjalnych, świszczących strzał (kaburaya). Dziś istnieje tylko kilka szkół Yabusame, szczególnie z Takeda-Ryu (Hosokawa-Ryu i Ogsawa-Ryu, oba style rozpowszechnione przez rodzine Henmi (Genji klan). Współczesne Yabusame jest nazywane Kisha-hasami-mono i praktykuje się je w trakcie jesiennych obrzędów shinto.

TOGASAGAKE - Strzelanie na długim dystansie (80-100m), lub na krótkim dystansie zwane Kasagake. Strzela się w kapeluszu, a strzały zakończone są miękką kulką.

INUOIMONOI - Strzelanie do uciekających (lub biegających) psów. Przed okresem Heian strzelano też do małp, saren lub psów na wybiegu, nie rzadko przy użyciu ostrych strzał. Dzięki pojawieniu się Buddyzmu na "wyspach" ukrócono te bestialskie praktyki (wiadomo - reinkarnacja).

Bajutsu podupadło nieco podczas wojen domowych w Japonii. Wprowadzenie broni palnej też nie pomogło tej sztuce. Jednak szlachta zawsze praktykowała jeździectwo, a kiedy klasa samurajów upadła w 1876 r, nadal istniało około 50 szkół bajutsu. Najstarsza szkoła datowana jest na 15 wiek.

domo arigato.

Autor: Hatamoto
Data dodania artykułu: 13.03.2006
Data modyfikacji artykułu: 14.02.2016
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij