Aizu Wakamatsu jo

Aizu Wakamatsu jo to zamek położony na północy Honsiu. Obecnie to prefektura Fukushima, kiedyś zaś prowincja Mutsu. Nazywany jest także Tsuruga jo, czyli Zamek Szczęśliwego Żurawia oraz Kurokawa jo, a ponieważ leży na niewielkim wzgórzu zalicza się go do kategorii hirayama jiro.

aizu1.jpg
Aizu Wakamatsu jo
Zdjęcie z http://pages.ca.inter.net/~ttoyooka/oshiro/aizu-wakamatsu.html

Początki zamku są związane z rodziną Ashina, która od XII wieku mieszkała w Mutsu i walcząc z rodami Uesugi i Satake stopniowo powiększała swoje wpływy, dopóki nie uległa w 1589 roku największemu ówcześnie władcy północy Date Masamune. Początek zamku to rok 1384, kiedy Ashina Naomori postawił pierwszą budowlę. Odtąd Aizu Wakamatsu jo służył przez 200 lat klanowi Ashina, dopóki nie przyszło zamieszanie związane z walkami feudałów pod koniec XVI-ego wieku. Z okresu tego najbardziej znanym daimio zamku Aizu Wakamatsu jo jest Gamo Ujisato, żyjący w latach 1557 - 1596. Była to postać niepospolita, wojownik, który ponoć w wieku 13-u lat dowodził, i to skutecznie, wojskami. Jego żoną była córka samego Ody Nobunagi. Brał także udział w obleganiu siedziby wielkiego rodu Hojo, zamku Odawara, za co otrzymał w nagrodę Mutsu i dochód 420 tys. koku. To właśnie on nazwał zamek Tsuruga jo oraz postawił wielką siedmiopiętrową wieżę tenshu. Ujisato znano jednak nie tylko jako wojownika. Swe talenty wojskowe łączył z zamiłowaniem do ceremonii herbacianych, której to sztuki był wybitnym ekspertem. Jakże zresztą mogłoby być inaczej, skoro jego sensei w tym zakresie był niejaki Sen-no Rikyu.

aizu2.jpg
Aizu Wakamatsu jo
Zdjęcie z http://www.johnharveyphoto.com/Japan/Aizu%20Spring%20Festival/CastleFromWall.html

Jednakże Hideyoshi w 1591 roku rozkazał największemu z wielkich nauczycieli ceremonii herbacianej w dziejach Japonii popełnić seppuku. Gamo Ujisato ratując Shoana - syna sensei przed gniewem dyktatora zaprosił go do siebie. Nie wiadomo, czy ten czyn, noszący znamiona krytyki, czy inne rzeczy wzbudziły w Hideyoshim niechęć do młodego daimio. Jednakże nie zaatakował go otwarcie, wszakże legenda mówi, że Hideyoshi kazał otruć Gamo Ujisato, przerywając w ten sposób życie i karierę jednego z najwybitniejszych samurajów swoich czasów. Jednakże ród Gamo utrzymał Aizu Wakamatsu jo przez następne lata. M. in. w okresie 1601 - 1612 zamkiem władał Gamo Hideyoki, potem zaś do 1627 roku Gamo Tadasato. Z okresu panowania Hideyokiego najbardziej w dziejach Aizu Wakamatsu jo zapisało się trzęsienie ziemi z 1611 roku, które poważnie uszkodziły budowle zamkowe. Po tych zniszczeniach zamek został odnowiony w pełni dopiero przez Kato Akinariego, panującego tutaj w latach 1631 - 1643. Wszakże wieża miała po rekonstrukcji tylko pięć poziomów, czyli dwa mniej niż wcześniej.

aizu3.jpg aizu4.jpg

Wiosenny festiwal Aizu
Zdjęcia z http://www.johnharveyphoto.com/Japan/Aizu%20Spring%20Festival/index.html

Następną rodziną, która zapisała się w historii Aizu Wakamatsu jo był klan Hoshina. Hoshina Masayuki, żyjący w latach 1611 - 1673 rodzony wnuk Tokugawy Ieyasu, otrzymał zamek po Kato Akinarim. Nowy daimio w 1644 roku zaprosił na swój dwór nauczyciela goten-jutsu Takedę Kunitsugu. Szkoła ta stała się milowym kamieniem w rozwoju sztuk walki w Japonii. Techniki w niej nauczane stały się podstawą słynnej Nishinkan, która dała początek innym szkołom, jak np. Shinno Shindo Ryu, czy Koyama Ryu, a wiele lat później najsłynniejszym jej studentem stał się niejaki Morihei Ueshiba.

aizu5.jpg
Aizu Wakamatsu jo
Zdjęcie z http://www.chachich.com/jpnbike/day13.html

Hoshina, którzy zmienili nazwisko na Matsudaira władali zamkiem długo. Pod wodzą Matsudairy Katamori wzięli udział w walkach pomiędzy stronnictwem cesarskim a partią shoguna Tokugawy Yoshinobu, jako stronnicy tego ostatniego. Doskonale uzbrojona w działa i karabiny armia cesarska uderzyła w sierpniu 1868 roku na zamek. Obrońcy utrzymali zamek miesiąc, a walka o zamek przeszła do legendy. Białe Tygrysy, których cały oddział popełnił seppuku, by uniknąć hańby niewoli, szesnato- siedemnastoletni chłopcy tworzący Byakko-tai, czy słynny oddział żeński mistrzyń naginata należą do ogólnie znanych epizodów japońskich wojen i stanowią przykład odwagi i heroizmu. Jednakże zamek po zaciekłej obronie padł, bowiem paść musiał. Uszkodzony podczas oblężenia ostatecznie został zniszczony w 1874 roku. Wszakże nie był to koniec świetnej historii Aizu Wakamatsu jo. Uznany w 1934 roku za narodowe miejsce historyczne został podniesiony z ruin i odbudowany w 1965 roku. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest Hoshii yagura wielka wieża obronna, największa spośród 11-u baszt zamkowych. Jednakże zamek tylko na zewnątrz wygląda na dawny obiekt. Wewnątrz to nowoczesna budowla zawierająca muzeum eksponujące zbroje, kaligrafię i inne świadectwa bogatej historii Japonii. Wewnątrz honmaru oraz obok zamku znajduje się duży park, kilka ogrodów oraz kilka szkół walki.

aizu6.jpg
Aizu Wakamatsu jo
Zdjęcie z http://www.chachich.com/jpnbike/day13.html

Informacje turystyczne:
Wejście do muzeum zamkowego w godzinach 08:30 - 16:30, przy czym muzeum funkcjonuje do 17:00.
Wejście do Rinkaku, pawilonu ceremonii parzenia herbaty: godziny otwarcia: j.w.
Wejście do Oyaku-en, czyli Medycznego Ogrodu, wspaniałego ogrodu krajobrazowego, w którym znajduje się 400 gatunków różnych ziół leczniczych: godziny otwarcia: j.w.
Telefon: 0242-27-4005
Dojazd autobusem 10 minut z Aizu Wakamatsu stacji. Należy wysiąść przy Tsuruga-jo Kitaguch

Autor: Kelly
Data dodania artykułu: 30.05.2006
Data modyfikacji artykułu: 25.02.2010
Prawa autorskie »

Prawa autorskie

W naszym wortalu Konnichiwa.pl pojawiło się wiele tekstów, które zostały nadesłane do redakcji. Mimo starań nie jesteśmy w stanie sprawdzić czy dany tekst nie łamie praw autorskich i nie jest plagiatem. W związku z tym prosimy o zgłaszanie takich tekstów pod adresem redakcja@konnichiwa.pl a ich autorów przepraszamy.

Na stronach serwisu Konnichiwa.pl znajdują się także teksty i zdjęcia pochodzące z innych stron www lub gazet/magazynów - jednak nasza redakcja otrzymała zgodę na ich zamieszczenie lub znajdowała się przy nich odpowiednia informacja o możliwości ich zamieszczenia z podaniem źródła.

Redakcja Konnichiwa.pl nie zezwala także na kopiowanie tekstów i zdjeć należących do członków redakcji bez uzyskania stosownej zgody.

Redakcja Konnichiwa.pl

« wstecz

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

zamknij