Wojna gempei

Taira Kiyomori wydawał się niepowstrzymany. Pobił swych samurajskich rywali i pokonał klan Fujiwara jego własną bronią. W 1180 roku na tronie zasiadł jego wnuk (po kądzieli), cesarz Antoku. Jednak Kiyomori nie udało się wybić doszczętnie klanu Minamoto i w ciągu dwudziestu lat jego niedobitki zyskały wystarczającą potęgę, by zaatakować po raz kolejny.

Wojna Gempei trwała pięć lat (jej nazwa pochodzi od chińskiej wymowy ideogramów wyobrażających nazwy klanów Taira i Minamoto). Po raz kolejny Minamoto (i Fujiwara) stawili czoła Tairom, lecz tym razem mieli wsparcie sohei, walczących mnichów ze świątyń Nara i Kyoto. Mnisi - którzy często byli po prostu fanatycznymi wojownikami - interweniowali w kilku kluczowych momentach historii Japonii, między innymi tym razem. Jednak Tairowie początkowo odnosili sukcesy, pokonując wojska klanu Minamoto w bitwach pod Uji i Ishibashiyamą.

W roku 1183 szale wojny zaczęły przechylać się na stronę klanu Minamoto. Odniósł on szereg wspaniałych zwycięstw, których kulminację stanowiła stoczona w 1185 toku bitwa o Dano-Ura. Armie Taira i Minamoto zaokrętowały się na jednostki bojowe i pożeglowały w kierunku cieśniny Shimonoseki. W centrum floty Tairów znajdował się cesarz Antoku. Choć był on jeszcze dzieckiem, stanowił symbol uwierzytelniający prawa Tairów, czyli istotny element dążenia klanu Taira do utrzymania władzy nad Japonią. Sama bitwa o Dano-Ura była praktycznie walką "lądową" na pokładach okrętów. Według przekazów powierzchnia morza miała zabarwić się na czerwono od krwi przelewanej w trakcie wycinania armii Tairów przez wojska Minamoto. Nieszczęsny cesarz Antoku został utopiony, w morskich głębinach przepadła też będąca w jego posiadaniu replika Ame no murakomo no tsurugi, słynnego "Miecza Okrytego Obłokami", który bogini Słońca przekazała pierwszemu cesarzowi. I choć na szczęście była to jedynie kopia, lecz jej utrata była równie złym omenem, jak zaginięcie oryginału. Jeśli komuś wydaje się to dziwne, warto przypomnieć, że dla wszystkich klanów dążących do przejęcia kontroli nad linią cesarską, cesarze byli bezpośrednimi potomkami bogini Słońca, a ich znaczenie polegało zarówno na symbolicznym związku z bogami, jak i wszystkich przejawach rzeczywistej władzy, którą uzyskiwali ludzie kontrolujący cesarza.