Szoguni i Daimyo

W XII wieku dwa potężne klany, Minamoto oraz Taira, wypowiedziały sobie wojnę. Minamoto Yorimoto zwyciężył, zmuszając tym samym cesarza do nadania mu tytułu szoguna. Rządził on Japonią poprzez urzędników zwanych shugos, którzy zajmowali się zbieraniem podatków i pilnowaniem porządku. Podatki opłacano ryżem odmierzanym koku - to znaczy ilością, którą jeden człowiek zjadał w ciągu roku. Im więcej ziemi posiadał samuraj, tym więcej koku ryżu musiał zapłacić. Z czasem szlachta, pragnąca zdobyć więcej władzy w swym regionie, odczuwała coraz większą niechęć w stosunku do szoguna. Ludzie majętni budowali zamki i nazywali się daimyo, co znaczy "wielkie imię". Zatrudniali lojalnych samurajów i prowadzili wojny z innymi daimyo. Nie zawsze też okazywali posłuszeństwo szogunowi. W roku 1603 szogun imieniem Tokugawa Ieyasu znalazł sposób na podporządkowanie sobie nieposłusznych daimyo. Zmusił ich żony i dzieci do zamieszkania w Edo, obecnie znanym jako Tokio. Daimyo uzyskali zgodę na mieszkanie tam co drugi rok, zaś pozostałe lata spędzali w swych zamkach. Kiedy więc któryś daimyo zbuntował się, szogun brał; jego żonę i dzieci jako zakładników.

Źródło:
"Podróże w przeszłość: Samuraje" - Oficyna Wydawnicza "Atena" 1992