Seishin-in

Świątynia zwana także Joshin-in lub, popularnie, Izumi Shikibudera. Ponoć wzniesiona została w kompleksie Tobokuin, ufundowanym przez cesarzową Akiko, córkę wszechwładnego władcy Japonii Fujiwary Michinagi. Michinaga, oprócz kierowania dworem i krajem, wspierał także sztukę i niektórzy uważają, że to on jest pierwowzorem księcia Genji. On to, a nie jego córka, pobudował Seishin-in na terenie Tobokuin, potem zaś podarował go, starszej już wtedy, damie dworu Izumi Shikibu. Wiele lat minęło, kiedy z pierwotnego miejsca przestawiono go w rejon Ogawa, potem zaś, jeszcze raz już za Hideyoshigo w obecne miejsce w rejon Shin-Kyogoku.

Drzewo śliwy przy świątyni poświęcone pamięci Izumi Shikibu
Zdjęcie z http://www.taleofgenji.org/seishin-in.html

Kim była Izumi Shikibu? Należała ona do grona najwybitniejszych poetek Heian. Urodziła się prawdopodobnie pomiędzy rokiem 966 a 979. Jeszcze mniej wiadomo o tym, kiedy odeszła do przodków. Można znaleźć daty 1014, można 1033, ale tak naprawdę znawcy dziejów są ostrożni i otwarcie przyznają się do niewiedzy w tej sprawie. Przyszła poetka urodziła się w rodzinie gubernatora jednej z prowincji, w 995 roku wyszła za mąż za gubernatora Izumi, a w 997 powiła córkę. Już jako małe dziecko tworzyła wiersze m. in. właśnie wtedy napisała swój najsłynniejszy prawdopodobnie utwór zaczynający się słowami "Kuraki-yori ..." dedykowany pewnemu mnichowi. Pozostały po niej setki, jeżeli nie ponad tysiąc, wierszy, jednakże oprócz sławy poetyckiej wspomina się o Izumi, jako o jednej z największych skandalistek i kobiet o wyjątkowo bujnym życiu, hm, pozamałżeńskim. Około roku tysięcznego Izumi nawiązała romans z cesarskim synem księciem Tametaka. Kochankowie widocznie niezbyt się pilnowali z ukrywaniem własnych uczuć, bo wkrótce miłość obydwojga stała się tajemnicą poliszynela. Odpowiedzią męża Izumi był rozwód. Można się zastanawiać tylko, jakie plotki musiały o parze zakochanych, funkcjonować na cesarskim dworze, skoro doszło do rozwodu w czasach, kiedy wędrowanie po cudzych sypialniach nie było czymś wyjątkowym, wręcz przeciwnie. Niestety, książę Tametaka zmarł w1002 roku podczas zarazy. Mniej więcej rok po jego śmierci, latem 1003 roku, pocieszać zaczął Izumi brat Tametaki, książę Atsumichi. Kolejny romans jest opisany w "Izumi Shikibu nikki". Dziennik ten czyta się niczym powieść o innych ludziach, gdyż jest pisany w trzeciej osobie, a kochankowie zwracają się do siebie wyłącznie per "książę" i "pani". Także tej miłości nie dało się ukryć i tym razem swoim małżeństwem zapłacił książę Atsumichi. Wściekła żona opuściła go w 1004 roku. Po śmierci kolejnego kochanka Izumi przeniosła się na dwór cesarzowej Akiko, po kolejnym zaś małżeństwie w 1010 wyjechała na prowincję. Tyle mniej więcej wiemy, a ta niepełna i niepewna wiedza spowodowała tym większe zainteresowanie postacią słynnej poetki i kochanki. Stała się ona bohaterką wielu legend, opowiadań i sztuk. W Seishin-in przechowuje się pamiątki z nią powiązane: wydania jej wierszy, opowieści o niej samej. Jest także figurka Izumi w mnisim stroju, obraz namalowany przez słynnego Kano Takanobu, mistrza pędzla z przełomu XVI-tego i XVII-tego wieku oraz parawan wykonany z ubrania Izumi ofiarowanego jej przez cesarzową Akiko. Przy świątyni znajduje się także cmentarz oraz pomnik Izumi wykonany w 1313 roku dla uczczenia 300-setnej rocznicy jej śmierci. Należy jednak wspomnieć, że był on postawiony w czasie, gdy Seishin-in stał jeszcze na terenie Tobokuin. Przeprowadzki sprawiły, że właściwy grób zniknął z powierzchni ziemi, chociaż niektórzy uważają, ze obecne miejsce jest prawdziwą oazą odpoczynku Izumi po jej życiu, wyjątkowo bujnym, tak literacko, jak i uczuciowo.