Kultura i sztuka Japonii

Japonia była w niezwykle długiej izolacji, podczas której obce kraje nie miały wpływu na jej kulturę. Choć korzenie japońskiej kultury wywodzą się z Chin, to jednak są to dwie różne rzeczy. Japończycy potrafili tak zjaponizować chińską kulturę, że dziś jest to coś zupełnie innego, jest to teraz ich własna kultura. Jednakże od czasu gdy Stany Zjednoczone zaczęły mieć ogromny wpływ na Japonię ich kultura zbliżyła się znacznie do kultury zachodniej. Lecz nadal jest to coś zupełnie innego.

Rzemiosło

W Japonii jest wiele tradycyjnych rzemiosł, zaliczanych do sztuk pięknych. Najbardziej znane z nich to ceramika, tkactwo i produkcja wyrobów z laki. W dalszym ciągu ręcznie wyrabia się mocny, piękny papier washi, który ma wiele artystycznych i praktycznych zastosowań. Z bambusa robi się mnóstwo rzeczy, od zwykłych domowych sitek i łopatek do ryżu, aż po wyplatane kosze a nawet instrumenty muzyczne. Techniki rozszczepiania, wyginania i wyplatania bambusów są bardzo trudne do opanowania. Rzeźbienie w drewnie to kolejne tradycyjne japońskie rzemiosło. Z drewna rzeźbi się buddyjskie posągi. Świątynie są ozdabiane wymyślnymi drewnianymi ornamentami. W wielu domach można dziś znaleźć pięknie rzeźbione drewniane tace, urocze laleczki kokeshi i staromodne zabawki. Współczesna sztuka japońska pozostaje pod przemożnym wpływem kultury zachodniej. W dzisiejszych czasach bardzo dużo dobrych japońskich sztuk teatralnych, muzyki, baletów, rzeźb, malarstwa, architektury i sztuki użytkowej nie mówiąc o filmie i fotografii nie zaskoczy człowieka zachodu niczym egzotycznym. Niektórzy japońscy artyści starają się obecnie łączyć tradycyjne i nowoczesne techniki i style. Architektura

Godną uwagi cechą japońskiej architektury jest ZGODNE WSPÓŁISTNIENIE WSZELKICH STYLÓW - od tradycyjnych, przekazywanych z pokolenia na pokolenie, do nowoczesnych, wykorzystujących najnowocześniejsze zdobycze techniki.

ARCHITEKTURA ŚWIĄTYŃ.

Jedną z najstarszych form architektonicznych zachowanych w Japonii do dziś jest architektura świątyń. Nie bez znaczenia są tu wpływy buddyzmu. Buddyzm, który dotarł do Japonii z Chin w VI wieku, wywarł poważny wpływ na architekturę japońską. Architektura buddyjskich świątyń, imponująca zarówno z uwagi na użyte materiały budowlane, jak i skalę architektoniczną, symbolizowała wielkość kontynentu. Przybytek, w którym znajduję się posąg Daibutsu (Wielkiego Buddy) w Świątyni Todaiji w Nara, którego budowlę zakończono w VIII wieku, jest największą drewnianą budowlą na świecie.

BUDOWA ZAMKÓW.

Wiele zamków wzniesiono w Japonii w XVI wieku, kiedy to japońskim społeczeństwem zawładnął duch walki. Choć budowane jako bazy wojskowe, zamki pełniły także ważną rolę w okresie pokoju, będąc symbolem prestiżu możnowładcy i ośrodkiem administracyjnym. Dlatego też projektowano je mając na względzie nie tylko cele militarne, ale również aspekty estetyczne. Szereg zamków zachowało się w miastach Japonii do dziś. Być może najbardziej imponującym z nich jest zamek Himeji, często porównywany do białej czapli z uwagi na swe harmonijne piękno.

ROZWÓJ NOWOCZESNEJ ARCHITEKTURY

Wraz z szybkim rozwojem gospodarczym pojawiło się zapotrzebowanie na nowe techniki budowlane potrzebne do wznoszenia fabryk, urzędów, pomieszczeń biurowych, a nawet rezydencji. Kiedy Japonia weszła w okres modernizacji i westernizacji, budowle z uwzględnieniem zachodnich wzorów stawały się coraz bardziej popularne. Ostatnio jednak pojawiła się tendencja zmierzająca do wyrażania tradycyjnych, japońskich form przy pomocy nowoczesnej techniki i materiałów. Oprócz wysokich i nowoczesnych biurowców dużych miast, ciągle możemy znaleźć miejsca gdzie tradycyjne kształty architektury japońskiej dominują w krajobrazie i co ważniejsze - są pielęgnowane.

MALARSTWO

Najstarsze japońskie malowidła, które przetrwały do dnia dzisiejszego, znajdują się we wnętrzach grobowców z okresu Kofun. Malowidła te składające się z kilku barw, z dominacją czerwieni, są zbiorem figur geometrycznych, ułożonych w taki sposób, że do tej pory nie udało się nikomu odgadnąć, co one przedstawiają. Jednak rozwój malarstwa w Japonii jako sztuki w prawdziwym słowa tego znaczeniu nastąpił po wprowadzeniu buddyzmu, który przyczynił się do emigracji wykształconych mnichów koreańskich, którzy przywożąc ze sobą obrazy, teksty religijne i inne przedmioty różnego przeznaczenia wywołali zainteresowanie kulturą starych cywilizacji wśród Japończyków. Pierwszymi artystami byli emigranci z Korei i Chin. Po 700 roku Japonia nawiązała bezpośrednie kontakty z Chinami, co zapoczątkowało znaczny wzrost zainteresowania tym Krajem. Wielu japońskich mnichów, artystów, nauczycieli wyjeżdżało do Państwa środka by pobierać tam lekcje przez szereg lat. Wracając do kraju, przywozili mnóstwo rzeczy z Chin, które później były często wykorzystywane jako wzór przez japońskich artystów. W 894 roku zaprzestano wysyłania oficjalnych poselstw do Chin, gdyż korzyści wynikające z regularnych kontaktów były mniejsze niż koszty wysłania poselstwa. Japończycy dzięki zdobytej wiedzy zaczęli tworzyć własną niepowtarzalną kulturę przystosowując pewne elementy kulturalne pochodzące z Chin do własnych gustów. Ożywienie kontaktów z Chinami nastąpiło dopiero w okresie Kamakura, co zaowocowało nowym nurtem w malarstwie - malarstwo monochromatyczne . Obrazy malowane tuszem (suibokuga) stawały się coraz modniejsze, by w okresie Muromachi (1392-1573), zająć pozycję głównego stylu w malarstwie.

Wielu artystów prócz malarstwa, zajmowało się także poezją, i często dopisywali oni na swoich obrazach stosowne inskrypcje poetyckie. W XV wieku zwyczaj umieszczania tekstu na obrazach stał się obowiązującą regułą. W okresie Mumoyama nastąpił rozkwit malarstwa barwnego, zadziwiającego swoim rozmachem i siłą wyrazu. Gdy Kanô Tan'yu został oficjalnym malarzem shôguna, kontynuatorzy szkół malarskich okresu Momoyama zostali odsunięci na bok i po roku 1615 większość z nich próbowała zarabiać na życie jako właściciele sklepików z obrazami, którzy od czasu do czasu malowali obrazy na zamówienie, lub też pracując na roli. W XVI i XVII wieku wzorem dla malarstwa rodzajowego były kompozycje pejzażowe. Przedstawiano sławne widoki, zabytki i sceny z życia miast, zaczęto kłaść większy nacisk na poszczególne postacie, oddając wiernie wygląd strojów ze wszystkimi szczegółami. W XVII wieku rozwinął się w Kyoto ruch artystyczny, nanga, który skupiał grupę artystów związanych z kulturą chińską, tworzących nastrojowe pejzaże. W XVIII wieku w Edo (dzisiejsze Tokyo) powstał nowy kierunek sztuki określany terminem ukiyo-e. Malarstwo tego gatunku przedstawiało świat łatwych rozrywek, przyjemności i wszelkich uciech doczesnych niezgodnych z obowiązującym wówczas kodeksem moralnym. W XIX wieku rząd Meiji starał się w jak największym stopniu "unowocześnić" kraj i wdrażał w życie wiele wzorców z zachodu. Nie ominęło to także malarstwa, zaczęły powstawać obrazy olejne malowane na płótnie, które nazywano - yôga (zachodnie malarstwo). Wielu artystów yôga wyjeżdżało do Europy, by wzbogacić swoją wiedzę. Jednak nie zapomniano o tradycji i wielu artystów tworzyło obrazy wierne dalekowschodnim ideałom, które zwane były dla odróżnienia - nihonga (japońskie malarstwo). Oba kierunki tj. yôga i nihonga istnieją obecnie obok siebie. Większość malarzy tworzy w jednym z tych styli, ale coraz częściej można zauważyć w pracach dzisiejszych artystów przenikanie się obu rodzajów malarstwa, i tworzenie się nowego nurtu w japońskiej sztuce.

ORIGAMI

ORIGAMI to sztuka składania papieru, znana w Japonii od najdawniejszych czasów, dziś bardzo rozpowszechniona i ogromnie popularna. Nieomal każdy Japończyk potrafi z kawałka papieru wyczarować fantastyczny świat zwierząt i innych postaci czy przedmiotów; pod zręcznymi palcami ożywają, przybierając realne kształty. To, co można wydobyć z kawałka papieru, zależy właściwie od fantazji i znajomości reguł składania. Główną zasadą origami jest zaginanie papieru wzdłuż prostych linii we wszystkich kierunkach - powstałe w ten sposób płaszczyzny są tylko nakładane na siebie symetrycznie.

Dzisiaj, gdy tempo życia jest o wiele szybsze niż przed wiekami, o wiele szybciej i częściej przybywają nowe formy i kształty. I są one obok nas, w naszym codziennym życiu - origami musi więc także poszukiwać coraz to innych sposobów składania, aby w papierze ukazać nowe kształty, oddać ich istotę. Origami to świat czarów i głębokiej mądrości filozoficznej, świat przekazywany przez pokolenia pokoleniom. I dzisiaj, kiedy Japonia postawiła na szybki rozwój ekonomiczny i gospodarczy, nic nie wskazuje na to, aby Japończycy zamierzali zarzucić sztukę składania papieru.

Podsumowując kultura i sztuka Japonii jest jedyna w swoim rodzaju. Japonia bardzo się różni od innych krajów pod tym względem. I to czyni ją tak tajemniczą i piękną.

Autor: Whisper

Data dodania: 2005-10-25, data ostatniej modyfikacji: 2010-02-27

Dodaj do:

prawa autorskie »

« wstecz

Wyszukiwarka
Newsletter
Zmień język
Nawigacja
Polecane strony

o stroniemapa stronyprawa autorskie polityka prywatności

Copyright 2001-2011 by Konnichiwa.pl

^ do góry

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności. zamknij