Kinkaku-ji

Kinkaku-ji
Niewątpliwie jest to jeden z najbardziej znanych przybytków Kioto. Tak naprawdę świątynia nazywa się Rokuon-ji, jednakże obecnie ta nazwa jest w cieniu Kinkaku-ji, czyli Świątyni Złotego Pawilonu. Wszystko zaczęło się w XIV wieku.

Złoty Pawilon zimą i latem
Zdjęcia z http://www.japannet.de/kyoto/tojiin/kinkakuji.html

Trzeci shogun z dynastii Ashikaga, Ashikaga Yoshimitsu, w 1394 roku abdykował, następnie zaś zamieszkał w pałacu przy górze Kinugasa-yama, gdzie dawniej mieściła się posiadłość rodu Saionji. Zgodnie z jego wolą po śmierci shoguna przekształcono pałac w 1398 roku w świątynię zenistyczną. Zagładę przyniosły prawie wszystkim budowlom czasy wojny Onin. Ocalał jedynie Złoty Pawilon. Prawdopodobnie z dwóch powodów: po pierwsze był otoczony jeziorem, po drugie bogate złocenia zapewniały jakąś ochronę przed lecącymi iskrami. Wojny oraz katastrofy wielokrotnie niszczyły świątynie i wszystkie budowle wielokrotnie odbudowywano. Obecnie, ponad 30 budynków pochodzi z wieku XVIII-ego i XIX-ego. Najmłodszym jest, niestety, Złoty Pawilon, który został odbudowany po ostatniej tragedii, jaką było podpalenie budynku w 1950 roku przez szalonego mnicha, który później popełnił samobójstwo. Wydarzenie to stanowiło inspiracje do stworzenia słynnej książki "Zagłada Złotego Pawilonu" Kimitaki Hiraoki, piszącego pod pseudonimem Yukio Mishima.

Złoty Pawilon zimą i latem
Zdjęcia z http://www.japannet.de/kyoto/tojiin/kinkakuji.html

Odbudowa potrwała do 1955 roku i to ponoć jest widać. Przy mających kilkaset lat budowlach, Złoty Pawilon, mimo, że piękny, wygląda dziwnie nowo. Zabytek ten jednak posiada olbrzymią ilość prawdziwych wielbicieli, jednakże w historii nie znalazł zbyt wielu naśladowców. Owszem, była jednym z wzorców dla projektu Srebrnego Pawilonu, czy Ginkaku-ji, które były budowane przez innych członków rodziny Ashikaga, jednak, tak ogólnie, projekt był niezwykle nowatorski, inny niż tradycyjna architektura i tak bogaty, jakby fundator chciał pokazać, ze stać go na coś zupełnie wyjątkowego.

Złoty Pawilon posiada trzy piętra, przy czym dwa wyższe są złocone, najniższe zaś ma kolor drewna oraz, pokrywającego fragmenty budowli, tynku. Szczególnym rozwiązaniem jest dach drugiego piętra, który jest najszerszy z całej budowli. Dach ten, jak i najwyższy, czterospadzisty, są pokryte korą hinoki. Natomiast na szczycie budynku wznosi się złocisty feniks. Każdy poziom pawilonu posiada własny styl. Pierwszy, zwany Izbą Wody Dharmy jest wzorowany na epoce Heian, opisywany często, jako stworzony w stylu Shinden. Drugi posiada styl samurajski, natomiast najwyższy styl zenistyczny.

Dookoła Złotego Pawilonu i innych zabudowań świątynnych rozciąga się wspaniały ogród, który ponoć zachował styl z czasów shogunów Ashikaga. Leżą w nim m. in. dwa stawy, pawilon natomiast znajduje się przy większym z nich od wewnętrznej strony. Jest tak położony, że nieraz wydaje się, jakby w ogóle był otoczony wodą. Oczywiście Złoty Pawilon to najważniejsze miejsce przybytku, jednakże świątynia posiada także inne rzeczy warte obejrzenia. Chociażby pawilon herbaciany Sekkatei ufundowany przez cesarza Gominoo. Władca odwiedził świątynię w 1661 roku i tak zachwycił się ogrodem, że postanowił pobudować miejsce do odprawiania ceremonii herbacianych i oglądania wschodu słońca. Poddano go renowacji w 1884 roku nieco przebudowując. Szkoda tylko, że obecnie ten pełen estetycznej prostoty budynek nie może już służyć jako miejsce do podziwiania porannego słońca. Miejsce bowiem, gdzie wschodzi słońce, jest przesłonięte wieżowcami. Kinkaku-ji to jedno z najważniejszych i najpiękniejszych miejsc do odwiedzenia w Kioto.

Plan Kinkaku-ji
Plan ze strony http://www.shokoku-ji.or.jp/english/e_kinkakuji/guide/index.html

Najważniejsze obiekty:

1. Kwatera opata Hôjô.
2. Wyspa Ashihara - Cała powierzchnia Kinkaku-ji zajmuje 132 tys. m2, największą jej część liczącą 92 tys. m2 stanowią ogrody. Ogrodowym centrum jest wyspa Ashihara na stawie Kyôkochi mającym wielkość 6,6 tys. m2, jedna z wielu wysepek na tym zbiorniku wodnym.
3. Dzwonnica Shôrô - oryginalnie należąca do rodziny Saionji, zbudowana w okresie Kamakura.
4. Łódkokształtna Skała.
5. Karamon - Brama Chińska.
6. Ryûmon Taki - wodospad Smocza Brama. Wodospad wysokości 2,3 metra.
7. Fudôdô - Pawilon Fudo z kamienna statua bóstwa Fudô Myôô (Acala), która według tradycji miała być wyrzeźbiona przez kapłana Kûkai w okresie Heian. Posąg jest ukryty wewnątrz świątyni poza rytuałami Setsubun 3 lutego oraz Kaihi 16 sierpnia.
8. Ichiigashi (Quercus gilva Fagaceae) - drzewo posadzone na początku okresu Edo uznane jako zabytek przyrodniczy.
9. Bambusowe Ogrodzenie Kinkaku-ji.
10. Kokeikyô - Mostek Tygrysia Gardziel, małe kamienne schody prowadzące do Ryûmon Taki.
11. Kuri - kwatery kuchenne i mieszkalne reprezentatywne dla zen, zbudowane na przełomie wieków XV-ego i XVI-ego.
12. Drzewo kochô wabisuke posadzone przed kwaterą opata przez cesarza Gomizunoo.
13. Główne wrota Sômon.
14. Gingasen - Źródło Mlecznej drogi, używanej niegdyś prze shoguna Yoshimitsu do ceremonii herbacianych. Świeża i czysta woda płynie w nim do dzisiaj.
15. Sekkatei - pawilon herbaciany, którego nazwa oznacza Pawilon Herbaciany Pomyślnego Zachodu Słońca. Podczas początkowego Edo zajmował się odbudową Kinkaku-ji kapłan Hôrin Jôshô, który zlecił mistrzowi ceremonii herbacianych Kanemori Sôwa pobudowanie Sekkatei dla byłego cesarza Gomizunoo. Sama nazwa pochodzi od tego, że z pawilony można było oglądać wspaniały widok zachodzącego słońca odbijającego swoje promienie od Złotego Pawilonu. Trzymatowy pokój ceremonialny jest zbudowany w stylu sukiya.
16. Kaplica Shin'un poświęcona bóstwu shintoistycznemu Kasuga Myôjin.
17. Anmintaku, czyli Staw Spokoju, zwany także Ushitaku i Bôuntaku. Małe jeziorko otoczone drzewami, pośrodku którego wznosi się niewielka wysepka zwana Hakuja no Tsuka, Kurchanikiem Białego Węża, dawniej mieszcząca kaplicę opiekuńcza rodu Saionji, który posiadał tereny świątyni podczas okresu Kamakura.
18. Złoty Pawilon.
19. Pawilon herbaciany dla gości, skromne 500 jenów.
20. Gankasui, potoczek zwany wodą spod skały, używany niegdyś przez shoguna Yoshimitsu do odświeżania.