Kamakura

W 1185 r., rodzina Minamoto przejęła kontrolę nad Japonią dzięki pokonaniu klanu Taira w wojnie Gempei. Minamoto Yoritomo został wyznaczony szogunem w roku 1192 i założył nowy rząd, Kamakura Bakufu (bakufu - rządy pod namiotem, szogunat). Nowy feudalny rząd został zorganizowany w prostszy sposób niż rząd w Kyoto i pracował o wiele bardziej skutecznie.

Po śmierci Yoritomo w 1199 r., zaczęły się kłótnie o zwierzchnictwo między szogunatem Kamakura i rządem cesarskim w Kyoto. Te kłótnie o władzę znalazły koniec w 1221 r., kiedy szogunat pokonał imperialną armię w Kyoto, a regenci Hojo z Kamakura osiągnęli kompletną kontrolę nad Japonią. Przez redystrybuowanie ziemi zyskanej podczas wojny z armią cesarza, byli oni w stanie osiągnąć lojalność wszystkich potężnych ludzi w kraju. Imperator i pozostałe biura rządowe w Kyoto stracili praktycznie całą rzeczywista władzę.

Chiński wpływ był stosunkowo silny podczas okresu Kamakura. Wprowadzone zostały nowe sekty buddyjskie: sekta Zen (wprowadzona w 1191 r.) zyskała wielu zwolenników między samurajami, który teraz stali się wiodącą klasą społeczną. Inna nowa sekta, radykalna i nietolerancyjna sekta Sutry Lotosu została założona w 1253 r. przez Nichirena.

W 1232 r. zostało ogłoszone prawo autorstwa Joei Shikimoku. Spowodowało ono zaakceptowanie wartości konfucjańskich takich jak lojalność do mistrza. Ogólnie usiłowano znieść upadek moralności i dyscypliny. Ścisła kontrola została utrzymana przez klan Hojo a wszelkie oznaki rebelii były natychmiast niszczone.

Szogun pozostał w Kamakura, jednakże nie posiadał dużej władzy. Jego delegaci zamieszkali w Kyoto i zachodniej Japonii. Stewardzi i konstable kontrolowali prowincje rzetelnie i lojalnie. To sprawiło, że regenci Hojo byli w stanie utrzymać kilka dekad pokoju i doprowadzić do ekspansji ekonomicznej kraju, do czasu jak zewnętrzne siły zaczęły zagrażać Japonii.

Do 1259 r., Mongołowie zdobyli Chiny i zaczęli interesować się terytorium Japonii. Kilka pierwszych wiadomości dotyczących potężnych Mongołów zostało zignorowanych przez szogunat Kamakura. To skończyło się wraz z pierwszą próbą najazdu mongolskiego w 1274 r. na wyspie Kyushu. Po kilku godzinach walki, duża marynarka najeźdźców została zmuszona do odwrotu z powodu złych warunków atmosferycznych. To były bardzo szczęśliwe okoliczności dla Japończyków, gdyż ich szanse w starciu z dużą i nowoczesną armią mongolską były niewielkie.

Z powodu dobrych przygotowań, w czasie drugiego najazdu, Japończycy byli w stanie utrzymać swą obronę przez kilka tygodni. Ten atak sił mongolskich rozpoczął się w 1281 r. lecz znów Mongołowie zostali zmuszeni do wycofania się, głównie z powodu niepogody. Wyspa Kyushu pozostała czujna w obawie przed możliwą trzecią próbą najazdu, ale Mongołowie mieli wkrótce zbyt wiele problemów na lądzie stałym, by troszczyć się o Japonię.

Liczne konsekwencje długich lat przygotowań do wojny przeciw Mongołom były śmiertelne dla rządu Kamakura. Wydatków było wiele, a dochodów niemal wcale. Wielu lojalnych wojowników, który walczyli o Kamakura, teraz czekało na nagrody, których rząd nie mógł wypłacić. Odtąd finansowe problemy i malejąca lojalność potężnych panów doprowadzała do powolnego upadku szogunatu Kamakura.

Do 1333 r. władza regentów Hojo spadła do takiego stopnia, że imperator Go - Daigo był w stanie przywrócić imperialną władzę i obalić Szogunat Kamakura.