Hokkaido, Japonia bez gejsz i samurajów

Długo nie miałem czasu aby w spokoju przeczytać tą książkę. Jak już znalazłem to ją po prostu pochłonąłem.

Świetna pozycja pokazująca nam spojrzenie na Japonię, a konkretnie na wyspę Hokkaido, oczami Polaków, którzy mieszkali lub obecnie tam mieszkają oraz Japończyków w ten czy inny sposób związanych z Polską. Zbiór reportaży szukający podobieństw z naszym krajem, a nie jak to zwykle w tego typu pracach widać, różnic. Klimat, natura i codzienność życia pokazująca cechy bliskie nam i naszemu krajowi.

Niezwykle interesująca jest pierwsza pozycja napisana przeszło 70 lat temu. Polski misjonarz opisuje Japonię niezwykle trafnie. Szczególnie prostymi słowami świetnie charakteryzuje Japończyków. Swoistą ciekawostką jest zachowanie przez redaktorów oryginalnej składni i ortografii z początku lat trzydziestych ubiegłego stulecia.

Pozostałe pozycje są napisane w miarę współcześnie. Ukazują nam nie tylko codzienność, ale i trochę historii, także opisy przyrody i co stanowi interesujący temat, Polonię naszą na Hokkaido. Każdy artykuł stanowi odrębną całość, jest pisany trochę innym językiem i ukazuje nam różne spostrzeganie tematu przez autorów.

Interesująca jest również szata graficzna. Czarna twarda okładka, duży, wygodny do czytania druk. Przedmowa i podziękowanie nie tylko w naszym języku, ale również po japońsku. Każdy reportaż posiada wstęp, także dwujęzyczny. Zamiast normalnych zdjęć mamy przed każdym rozdziałem przetworzone komputerowo fotografie. Prywatnie myślę, że kolorowe zdjęcia były by dużo ciekawsze. Na końcu znajdują się krótkie notki biograficzne wszystkich autorów opatrzone dodatkowo zdjęciami.

Jest to pozycja ciekawa. Dla każdego, kto interesuje się Krajem Kwitnącej Wiśni rzekłbym, prawie obowiązkowa. Rzadko się zdarza książka tak prawdziwie opisująca szarą codzienność i radość świętowania.

Praca zbiorowa pod redakcją Piotra Węgrzynowicza
Wydawnictwo MANTIS, Olsztyn 2006