Głos góry, aut. Yasunari Kawabata

Yasunari Kawabata (1899- 1972), noblista z 1968 roku, należy do grona najwybitniejszych pisarzy japońskich. Jego lakoniczny, prosty styl przez wielu kojarzony jest z neosensualizmem, mimo to zachowuje swoje indywidualne oblicze. W obrazach malowanych słowem odnajdujemy filozoficzne podłoże buddyzmu zen, mające duży wpływ na estetyzm japoński. Możemy tu mówić szczególnie o takich terminach, jak: 'mono- no- aware', który oznacza nastrój wypływający z poczucia piękna przemijających zjawisk i rzeczy, zetknięcia się z istotą bytu, a także 'yugen', czyli stanem emocjonalnym wywołanym przez nieuchwytne, ukryte dla oka patrzącego elementy przyrody. Określenia te nie ograniczają się jedynie do świata zewnętrznego, ale również do psychiki bohaterów. W efekcie otrzymujemy poetycki obraz życia codziennego i całego mikrokosmosu człowieka.

Bohaterem "Głosu góry" jest Shingo Ogata, który przeczuwa nadchodząca śmierć. W czasie, który mu pozostał, robi rachunek sumienia, wspomina, marzy, ale także próbuje ratować rozpadające się małżeństwa swoich dzieci. Skomplikowane relacje między członkami rodziny Ogata wiążą się z poczuciem winy, złością, zupełnie różniącymi się od siebie doświadczeniami życiowymi, co utrudnia we wzajemnym zrozumieniu oraz załataniu rozżalonych serc. Starzec nie potrafi pokochać swej córki tak, jak kocha młodziutką synową Kikuko - w niej znajduje oparcie i cień dawnej miłości, o której wspomnienia wprowadzają trochę światła w szarym życiu. Szczególny wzgląd wobec Kikuko utwierdza mur między nim, a własnymi dziećmi. Świat Shingo przemija, znani mu ludzie odchodzą, co potęguje stan przygnębienia i lęku. Ostatnimi siłami postanawia naprawić to, co czasami wydaje się poza jego zasięgiem - uczucia są bowiem bardziej złożone, niż może się to wydawać...

Nie potrzeba wiele wysiłku, by w bohaterach ujrzeć żyjące, autentyczne postaci, co spowodowane jest mistrzostwem Kawabaty w kreśleniu rysów psychologicznych. Wciągająca fabuła, która ani trochę nie zawiera w sobie sztuczności niektórych amerykańskich (choć nie tylko) bestsellerów, piękne opisy ziejące tajemniczą głębią i niedomówieniem, a także mnogość dialogów sprawiają, że Czytelnik raczej się nie nudzi. Jest ona lekcją wyrozumiałości dla ludzkich błędów, ujawnieniem gorzkiej prawdy życiowej, szczegółowym przedstawieniem japońskich obyczajów oraz wycieczką w nieznane nam obszary ludzkiej psychiki. Szczerze polecam.

Yasunari Kawabata
przeł. Mikołaj Melanowicz,
Państwowy Instytut Wydawniczy 1982