W Japonii buddyzm zen znany jest od VII wieku, ale dopiero w XII wieku przeżywa swój rozkwit. Ważną rolę w tym rozwoju odegrali dwaj mnisi Eisai (1141-1215) oraz Dogen (1200-1253). Wyruszyli oni do Chin, by po pewnym czasie wrócić z przeświadczeniem, iż buddyzm zen jest najsłuszniejszą drogą do poznania nauki samego Buddy. Podobnie jak w Chinach tak i w Japonii buddyzm ten wchłonął inne, rodzime wierzenia i elementy kultury. Nie utracił jednak trzonu swej nauki stając się przykładem uniwersalnych zasad filozofii i religii Wschodu.
Zen oznacza przede wszystkim medytację i praktykę. Cechą charakterystyczną jest brak przywiązania do jakiegokolwiek świętego pisma. Koncentruje swą uwagę na przejawach życia, odrzucając naukę budowaną na analizie pojęć. Za najważniejsze można uznać trzy prawdy, które stanowią osnowę buddyzmu zen. Jedna z nich zwana jest zasadą jedności. Mówi ona, że wszystko i wszyscy jest Buddą, wszystko jest nirwaną, wszystko jest niejaźnią. Każdy może być Buddą, osiągając wewnętrzną doskonałość.