Polityk japoński (1850-1940). Premier w latach: 1906-1908, 1911-1912. Przewodniczący Tajnej Rady w latach 1900-1903. Protegowany Ito Hirobumiego, prawdopodobnie najwpływopwszy polityk japonii międzywojennej. Urodzony w Kioto w rodzie kuge Tokudaiji. Zaadaptowany przez inny ród kuge Saionji. Wychowywał się na imperialnym dworze, gdzie zaprzyjaźnił się blisko z cesarzem Meji, potem zaś z jego synem i wnukiem, kolejnymi władcami. Jego brat Tokudaiji Sanetsune został głównym szambelanem cesarza. Podczas wojny Boshin Saionji Kinmochi był zwolennikiem przejęcia inicjatywy przez cesarza. Później pełnił funkcję gubernatora prowincji Sanyo i Echigo. Interesował się Europą, szczególnie Francją, którą odwiedził poznając osobiście, między innymi, Georgesa Clemenceau. Miał liberalne poglądy, popierał parlamentaryzm, próbował przeciwstawić się militaryzmowi. Był przeciwny, między innymi, wojnie z Chinami i w ogóle programowi podboju Azji, który forsowała generalicja. M. in. z tego powodu podczas próby puczu w 1936 roku Saionji miał być jednym z najważniejszych celów do likwidacji przez zbuntowanych oficerów. Jednak buntownikom nie udało się go odnaleźć. Wycofał się z polityki w 1914 roku i nie udało się go namówić do powrotu, mimo, ze proponowano mu utworzenie gabinetu w 1918. Przewodniczył jednak delegacji japońskiej w 1919 na konferencji wersalskiej. Jako Genro zachował olbrzymi wpływ na obydwu następców cesarza Meji i praktycznie decydował o wyborze niektórych premierów. Popierał bardzo silnie edukację i był jednym z założycieli Uniwersytetu w Kioto.