Droga wojownika

samuraje1.jpgWojny domowe, które opanowały Japonię w 12 wieku przyniosły w nowej erze siłę i stal. Mężczyźni z całej Japonii przyłączali się do klanów Taira i Minamoto, aby brać udział w ich walce o kontrole nad krajem. Pojawił się nowy typ uzbrojonego szlachcica (samuraj). Artyści wykorzystywali swoje talenty do produkcji znakomitych, wspaniałych mieczy i zbroi, które łączyły piękno ze śmiercionośnym użyciem. Aby stać się samurajem ,potrzebne było coś więcej niż tylko miecz i metalowe ubranie.

Część ich wyposażenia to moralny i psychologiczny, niepisany kodeks osobistej odwagi i lojalności. Kodeks ten zwany był "bushido" lub "droga wojownika" wymagała prawie religijnego zobowiązania do wojskowego życia, w którym fizyczna wytrzymałość była oczekiwana, a bohaterska śmierć w bitwie największym honorem.

Pierwszym obowiązkiem samuraja było zginąć w walce za swojego pana. "Jeśli myślisz o zachowaniu swojego życia " nie jeden bohater powie, że "lepiej w ogóle nie iść na wojnę". Niemniej jednak japońscy wojownicy ciągle zabezpieczali się nosząc niezmiernie skuteczne zbroje i miecze, aby chronić się przed oponentami. Następną ochroną wojownika była jego zręczność w walce, zdobywana przez lata, dzięki ciężkim treningom, które kształtowały jego siłę charakteru tak dobrze jak fizyczne umiejętności. Zaczynając ,samuraj uczył się od mistrza łucznictwa i szermierki, jak wzmacniać ciało i ducha za pomocą długich postów i bosych podróży po śniegu. Te trudności musiał znosić bez narzekań. Japońskie opowieści mówią, że jeśli mężczyzna jest samurajem i "kiedy jego żołądek jest pusty, to hańba czuć głód". Trudny trening na samuraja to metoda walki, która jest podstawową zasadą zręczności "łagodności" Technika była podobna do dzisiejszego jujitsu "łagodna sztuka" W której elastyczność ruchów zwycięża nad brualną siłą.

To samo było z japońską zbroją, która chroniła posiadaczy nie ograniczając ich ruchów zamiast nadawać im dużej masy. Europejskie zbroje miały masywne stalowe płyty, natomiast japońska zbroja była dość lekka, ważyła tylko 50 funtów, pozwalała wojownikowi na bieg przez pola ryżowe, skoki przez wysokie mury. W dodatku mogła być składana do małego pudełka dla łatwiejszego przechowywania, kiedy nie była używana. Jeśli była pocięta mieczem wtedy naprawiano ją wplatając nowe łuski żelaza. W pojedynku czasami samuraje brali trofea z głów swoich najważniejszych wrogów. Do tego celu służyły dwa mniejsze miecze. Ten krwawy zwyczaj spowodował, że żołnierze zaczęli nosić szczególnie mocne hełmy i kołnierze na szyję ,by uniknąć ścięcia.

Chociaż samuraje wyglądali surowo byli bardzo uprzejmi, a przed walką każdy wojownik mógł wygłosić swoje imię, historię rodu i poprzedni akt bohaterstwa. Kiedy walka się kończyła, zwycięski samuraj często mówił komplementy swojemu pokonanego przeciwnikowi za jego męstwo zanim ściął mu głowę. Każdy samuraj przed bitwą palił kadzidło w hełmie ,aby po ścięciu jego głowa nadal pachniała słodko.

Gotowość walki
Walka była życiem samuraja. Musiał być zawsze gotowy. Często nie miał czasu, aby zakładać zbroje część po części. Dlatego wojownik rezygnował z jakiejś części wyposażenia zbroi. Dobry samuraj reaguje instynktownie do ataku.

Japońska historia opowiada o młodym szermierzu, który był szkolony ulubionym mieczem mistrza. Pewnego dnia, gdy gotował ryż został boleśnie uderzony drewnianym mieczem przez swojego mistrza. Traktował go w taki sposób przez następne godziny, dni i noce, dopóki chłopiec zaczął nie rozluźniać gardy. Od tej pory był najlepszym szermierzem na świecie. Raz opanowana sztuka przez samuraja, nigdy go nie opuszcza. Trenował codziennie i podróżował po świecie poszukując coraz to lepszych nauczycieli.

Oddanie sztuce wojennej było całkowite i nieustające. Według wojskowego kodeksu "samuraj powinien żyć i umrzeć z mieczem w dłoni. Musi być zawsze odważny i waleczny".

Słowo "bushido" pochodzi od dwóch wyrazów: bushi-rycerz, samuraj oraz do-droga, nauka, sposób i po złączeniu znaczy tyle co droga samuraja, rycerza. Oprócz tego słowo do tłumaczone jest także jako powinność, moralność. W ten sposób bushido oznaczać może również "moralność samuraja", "etyka rycerza". Samuraje uważali bushido za metodę doskonalenia cielesnego i duchowego. "Etyka rycerza" dawała im etyczną interpretację filozoficznego obrazu świata, uczyła samuraja "właściwego sposobu życia" w feudalnym społeczeństwie japońskim. Wojownik wychowany w duchu bushido powinien sam oceniać swoje działania i postępki, sprawiedliwie osądzać siebie w razie niegodnego postępku, naruszenia obowiązków lub powinności. Plamę na honorze samuraj mógł zmyć tylko w jeden sposób - popełniając rytualne samobójstwo zwane "seppuku". Za bushido nie stały jakiekolwiek instytucje, które mówiłyby jak powinien żyć prawdziwy japoński wojownik.

Zasady bushido nie zostały także zebrane w jeden określony zbiór reguł i wydrukowane w jakimś dziele literackim. U jego podstaw leżała siła przekonania, opinia społeczna, przykłady, rodzinne wychowanie i tradycja. Nie bez znaczenia była tu także moralna siła osób powszechnie uważanych za autorytety i upamiętnionych w średniowiecznej historii Japonii. Bushido było moralnym kodeksem wojowników, który zawierał w sobie przede wszystkim elementy takich religii jak: buddyzm, konfucjanizm i shinto - narodowej religii Japonii. W bezpośrednim związku z kodeksem samuraja była też medytacja zen, wyrabiająca u wojownika pewność siebie i zimną krew w obliczu śmierci. Bushido przejęło od zen ideę surowej samokontroli. To właśnie panowanie nad sobą i swoimi emocjami uważane było powszechnie za najcenniejsze przymioty charakteru samuraja. Do głównych zasad samurajskiej moralności zaliczano: wierność wobec pana, męstwo, odwagę i bezpośrednio związany z tym wysoki kunszt wojenny; uczciwość i prawość, prostotę i powściągliwość, pogardę dla wygód osobistych i pieniędzy. W moralnym kodeksie samurajów wielką wagę przywiązywano również do katakiuchi - krwawej zemsty. Wierność wobec suzerena wymagała, aby zniewaga wyrządzona panu została bezwzględnie pomszczona. Umiejętność panowania nad sobą i kierowania nad swoimi uczuciami była u samurajów doprowadzona do doskonałości. Równowaga duchowa była ideałem bushido. O mistrzowskim opanowaniu własnych odczuć i olbrzymiej samokontroli świadczyć może chociażby obrzęd samobójstwa - seppuku. Odebranie sobie życia było uważane przez wojownika za najwznioślejszy czyn i najwyższy przejaw osobistego heroizmu. Honor i sławę ceniono bardziej niż życie, dlatego kiedy na kartę stawiano jedno z tych pojęć, samuraj bez namysłu oddawał za nie życie. Nierzadko z powodu jednego słowa, które urażało dumę rycerza w ruch szły miecze. Z reguły takie starcia kończyły się śmiercią lub poważnym zranieniem jednego z walczących samurajów. Bushido wpajało wojownikom miłość do oręża. Broń miała dawać samurajowi poczucie pewności i jednocześnie poczucie odpowiedzialności. Zgodnie z etykietą rycerską pochopne posługiwanie się mieczem uważane było za ujmę na honorze. Po rewolucji 1868 roku i zniesieniu stanu rycerskiego, kodeks bushido również przestał istnieć. Jednak niektóre idee "drogi samuraja" można znaleźć jeszcze i dziś w życiu Japończyków.

Autor: Hatamoto

Data dodania: 2006-03-11, data ostatniej modyfikacji: 2010-02-27

Dodaj do:

prawa autorskie »

« wstecz

Wyszukiwarka
Newsletter
Zmień język
Nawigacja
Polecane strony

o stroniemapa stronyprawa autorskie polityka prywatności

Copyright 2001-2011 by Konnichiwa.pl

^ do góry

Strona używa plików cookies. Stosujemy je aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie. Pamiętaj, że możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności. zamknij