Dark Water

DARK WATER- Honogurai mizu no soko kara (reż.Hideo Nakata)- nazywany przez krytyków i recenzentów 'psychohorrorem'- w którym brak detali, bez których nie obeszłaby się tego typu produkcja kina amerykańskiego-, do którego za pewne zbyt mocno jesteśmy przywiązani? Nastrój i emocje, jakie film ten wywołać może u widza dają o wiele lepszy efekt, niż rozlew krwi i efekty specjalne-których brak w filmie. A udało się tego dokonać dzięki specyfice japońskiego kina i nie zawsze zrozumiałym sposobom przekazywania -'przesłań', jakie ze sobą niosą.

Yoshimi Matsubara rozwodzi się z mężem. W świecie japońskiego prawa- nim dziecko skończy 7 lat pierwszeństwo do opieki nad nim posiada matka. Aby go nie utracić Yoshimi szuka mieszkania dla siebie i córki. Z powodu ograniczenia czasowego udało jej się znaleźć jedynie lokum - w starym budynku, w którym panowała straszna wilgoć.

Wraz z ich przeprowadzką w życiu Ikuko i jej matki zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Począwszy od kapiącej wody z sufitu, czerwonej torebce o niewiadomym pochodzeniu kończąc na bojlerze znajdującym się na dachu budynku. Tak naprawdę to Mitsuko, zaginiona przed dwoma laty dziewczynka. A właściwie jej niezmaterializowana obecność w ich życiu -nie pozwala normalnie funkcjonować kochającej się rodzinie. W wyniku, czego obie przeżywają mnóstwo chwil grozy i strachu, które niejednokrotnie zagrażają ich życiu.
Motywem jest 'duch'?! Dzięki któremu, ukazano w filmie -ogromną miłość matki do dziecka. Mianowicie scena, w której Yoshimi poświęca swoje życie, aby ocalić Ikuko. Moment ten 'perfekcyjnie' - przesiąknięty jest emocjami i uczuciami, potrafi ostro zadziałać i przemówić do widza.

Moim zdaniem, film miał przekazać widzom- dać im do zrozumienia i zmobilizować do pewnych przemyśleń i być może zmian -w kwestii czym: jest właściwie jest rodzina. Czy tak na prawdę powinno być dla nas najważniejsze jej szczęście i nienaruszony kształt, czy pogoń za pieniędzmi... Co za pewne gryzie się z modelem współczesnej rodziny japońskiej.

Reżyseria: Hideo Nakata
Scenariusz: Koji Suzuki
Muzyka: Kenji Kawai & Shikao Suga