Chion-in

Główna świątynia największej buddyjskiej sekty jodo ("Czysta kraina") w Japonii położona na ok. 15-u hektarach. Chion-in podlega 7 innych przybytków, a wszystkich wyznawców jodo liczy się na ok. 30 milionów. Jej powstanie wiąże się z działalnością wielkiego reformatora buddyzmu mnicha Honen, żyjącego w latach 1133-1212. Ten syn samuraja Urumy Takikuniego pobierał nauki u różnych nauczycieli buddyzmu, oddawał się studiom, medytacjom, kiedy to w 1177 roku pod wpływem nauki chińskiego mędrca Zendo zaczął głosić poglądy odmienne od tradycyjnych.

Brama główna San-mon, największa w Japonii
Zdjęcie z http://www.richard-seaman.com/Travel/Japan/Kyoto/ChionInTemple/TempleGrounds/

Podstawą nowej nauki było uznanie, że zbawienie osiągnąć może każdy, natomiast droga do niego prowadzi nie przez studiowanie ksiąg, tylko wiarę w miłosierdzie Buddy i powtarzanie inwokacji "namu-Amida-butsu" (skrót. menbutsu) , czyli "chwała Buddzie Amidzie". Poglądy owe sformułował w opracowaniu stanowiącym podstawę sekty jodo "Senchaku - hingan - nenbutsu - shu" w 1197 roku. Popularność nowych poglądów nie spodobała się ani władzom, ani pozostałym mnichom. Honen oraz jego najważniejszych 7-iu uczniów zostało zesłanych na prowincję. Wrócił do Kioto niedługo przed śmiercią i zdążył podyktować testament "Ichimai-kisho-mon", czyli "Dokument na jednej kartce". Ostatecznie został pochowany w Kioto, gdzie miał swoją pustelnię i nauczał przez ucznia Genchi, który pobudował tutaj mauzoleum. Najpierw pojawiła się tam niewielka swiątynka, potem zaś w 1234 roku duże mauzoleum, jeszcze potem pojawiły się nowe budynki. Większość obecnych zabudowań wywodzi się z epoki Edo: lata 1619-1641. Budynków jest niezwykle dużo. Spośród nich wyróżnia się główny pawilon Mieido, ponad 50 metrów długi i prawie 42 metry szeroki. Znajduje się w nim złoty ołtarz z posągiem Honena. Mieido jest połączony z kolejnym Dai Hojo tzw. "słowiczą podłogą". Wydaje ona dźwięk przypominający kląskanie słowika, kiedy ktoś po niej się przechadza. Tego typu podłogi budowano w zamkach jako fragment systemu bezpieczeństwa ostrzegający właściciela nieruchomości, że ktoś próbuje się do niego zbliżyć. Inną ciekawostka jest największy miedziany dzwon w Japonii. Odlany został w 1633 roku, waży 74 tony. Słychać jego głos podczas noworocznych ceremonii, kiedy to jest poruszany siłami 17-u mnichów.

Dzwon miedziany, największy w Japonii
Zdjęcie z http://www.richard-seaman.com/Travel/Japan/Kyoto/ChionInTemple/TempleGrounds/

Najwyższa w Japonii brama San-mon jest najstarszą budowlą świątyni. Rozpoczęto jej budowę 1619 roku, a mierzy sobie 24 metry wysokości Inne ciekawe obiekty to Ohojo, uznany za skarb narodowy, razem z dwoma ogrodami, przy czym południowy ogród przypisywany jest Kobori Enshu, oraz wnętrzem, które wypełniają obrazy ze szkoły Kano. Malowidła tej szkoły znajdują się także w Kohojo, także uznanym za skarb narokowy. Chion-in posiada także, również będącą skarbem narodowym, doskonałą bibliotekę liczącą 5600 tomów buddyjskich dzieł wydawanych w XII wieku w Chinach. Prestiż świątyni Chion-in podczas epoki Edo był tak wielki, że jej opatami byli wtedy książęta krwi cesarskiej.